Οι χώρες μας καίγονται...

Το καλοκαίρι έφτασε, φέρνοντας μαζί του πυρκαγιές, ένα αίσθημα αδυναμίας, πόνο και απώλεια. Δεν μπορώ να συλλάβω πώς ο ανθρώπινος νους μπορεί να τρέφει τέτοια απληστία, ανευθυνότητα και έλλειψη μεταμέλειας... 

Οι χώρες μας καίγονται...

H αγάπη μου μαζί σας...

Παγωμένο καφεδάκι για όλους...

Ήρθα για να σας πω ότι είμαι ζωντανή...

 

Περάσαμε μια εβδομάδα στην Αθήνα, είδαμε κάποιους φίλους και μίλησα ελληνικά σαν τρελή μετά από τόσα χρόνια, αγόρασα παααααρα πολλά βιβλία να διαβάζω ελληνικά στην Ισπανία, φάγαμε όλα ότι θέλαμε, αλλά η καλύτερη στιγμή που πέρασα ήταν στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, στην αυλή με ένα καφεδάκι ελληνικό, δυπλό και μέτριο, όπως πάντα!! 

Σας αγαπώ.

Στην για μας...

Βερόνικα 

Υειἁ σας...

Υειἁ σας παιδιά, τί μού κἀνετε; 

Εδώ εἱμαι ξανά να σας δω...

Να σας πω οτι είμαι καλά, και μου λείπατε τρελἀ...

ΦΙΛΙΆ

Εκεί και εδώ... εδώ και εκεί...

Παιδιά... το κατάφερα!!!!

Θα είμαι δύο βδομάδες στην Αθήνα...

Τα λέμε από κοντά...

Θα σας πω με ακρίβια πότε...

ΦΙΛΙΆ ΣΕ ΌΛΟΥΣ

ΔΕΝ ΣΑΣ ΞΈΧΑΣΑ, Ε;;;;

''Η ζωή με ένα κατοικίδιο''

  

Μας κάλεσε η Μαρία να γράφουμε πως ζούμε με τα κατοικίδια μας, εαν έχουμε...

Στη ζωή μου υπήρξαν διάφορα είδη κατοικίδιων: μεγάλα σκυλιά και πουλιά στο πατρικό μου, και χάμστερ και ψάρια στο σπιτι μου όταν έγινα ανεξάρτητη.

Τώρα, τα παιδιά μου με ζητάνε γάτες και σκύλους, αλλά δεν έχω πέσει στην παγίδα των μάτιων τους να μου κοιτάνε έτσι... ξέρετε, όχι, όχι, όχι, όχι ...

Τώρα έχουμε δύο ψαράκια σαν και αυτό που βλέπετε πάνω, ο ένας  ονομάζεται Καρχαρία γιατί είναι λίγο παχουλός και ο άλλος πιο μικρό που ονομάζεται Πριγκίπισσα.

Είχαμε άλλα ψάρια στο παρελθόν, αλλά όλοι κατέληξαν στον ουρανό των ψαριών, ή ό, τι είναι το ίδιο, το νεκροταφείο των ψαριών που έχουμε στο χώμα του ενός από τα δύο δέντρα της μικρής πλατείας μπροστά από το σπίτι μου.

Πάνω από τα ψάρια και το έδαφος που τους καλύπτει βάλουμε πάντα μια πέτρα για να μην τα τρώντις οι γάτες της γειτονιάς........ αλλά αυτές δεν έχουνε τρόπος και δεν σεβουνται τίποτα, η ημέρα μετά την κηδεία, η πέτρα κινείται και το ψάρι έχει φύγει μέσα σε κακένα στόμα.

Αμέσως πριν να δουν αυτή την πράξη τα παιδιά μου, ξαναβάλω την πέτρα στη θέση της.

Καρχαρίας και Πριγκίπισσα έχουν διαφορετικούς χαρακτήρες, πριγκίπισσα είναι πολύ γρήγορη όταν πρόκειται για φαγητό και της αρέσει να είναι ανάποδα, με το κεφάλι κάτω. Καρχαρίας κουνιέται αδέξια και δαγκώνει σαν τρελος το πλαστικό δενδρύλλιο και κοιμάται πάντα κάτω από αυτό.

Η ζωή των ψαριών είναι απλή, και έτσι απλή είναι αυτή η  ιστορία...





Σας αγαπώ...

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη?..γιατί όχι?

Διάβασα στο σπίτι της Κατερίνας ότι η Γεωργία, μια φίλη που δεν ήξερα ακόμα, μας κάλεσε να γράψουμε σαν τα παιδιά που είμαστε, στον Μπαπά Νοελ, και είμαι έτοιμη με πολύ χαρά.

Αγαπητέ Σάντα,

ίσως, όπως δεν μπορώ να γράψω πολύ καλά στα ελληνικά, γιατί είμαι ακόμα μικρή για μερικά, θα σε δείχνω ένα μικρό, πολύ μικρούλι σκίτσο, και έτσι θα σου πω τα δώρα που θα ήθελα, εδώ και χρόνια, να έχουνε όλα τα παιδιά του κόσμου... 

Για μένα θα ήθελα μόνο να είναι γενναία η καρδούλα μου, και να έχω τη δύναμη να αντιμετωπίσω την απανθρωπιά που μας εξουσιάζει. Σ' ευχαριστώ πολύ, ξέρω ότι θα κάνεις ό, τι είναι δυνατόν για να μου φέρεις τόσο δύσκολη επιθυμία.

"Ούτε έτσι φοβάμε ν'αγαπώ"

Θα αφήσω τον καφέ πάνω στο τραπέζι. Λέει ο Χούλιο, ο μικρός μου, που δεν πρέπει να τρώς το γεμιστό κοτόπουλο που θα έχουμε στο φούρνο, και η Κατερίνα, το "αγαποκαρδιομένη" κορίτσι μου, λέει ότι ξέχασε να σου στείλει την επιστολή της, αλλά μπορείτε να την θυμάτε γιατί θέλει ότιδήποτε απο την ταίνια "Λυκόφως"...

Σ' αγαπάμε.

"κοινωνική αλυσίδα: ΕΜΕΙΣ"

Λεέι η φιλενάδα μας, Πέτρα , και πολύ καλά τα λέει, να κάνουμε μια κοινωνική αλυσίδα να μιλάμε σε κάποιο κοινωνικό θέμα, να το δηλώσουμε, να ξέρουμε, να κάνουμε ο καθένας μας ότι μπορούμε...

Μπορώ να προσφέρω μια προσωπική σκέψη ...

Νομίζω ότι οι νέοι τείνουν να αναζητούν εύκολες λύσεις ΚΑΙ ΠΟΛΎ ΚΟΝΤΆ ΤΙς ΈΧΟΥΝ, για παράδειγμα, εάν έχουν, για ρωμαντικούς λόγους, μια σπασμένη καρδιά, θα είναι πάντα ένας "καλός" φίλος που θα τον προσφέρει φθηνή θεραπεία. Τόσο φθηνή όσο δολοφόνη.

Και οι γονείς είναι υπεύθυνοι, μιλάω γενικά. Το έργο του πατέρα, της μητέρας που δουλέυουν οι δύο, άλλο παράδειγμα, και γυρισουν στο σπίτι μετά τη δουλειά, θέλουν και τα δύο ξεκουραστούν, τότε προσφέρουν στα παιδιά τους την εύκολη λύση ΤΟΥΣ σε οτιδίποτε οθόνη, τηλεόραση, playstation, τablet, υπολογιστή ... ηρεμία στο σπίτι.

Πάρε χρήματα και μην με ενοχλείσεις ...

Να δείς τηλεόραση και μην με ενοχλείσεις ...

Αφήστε μου να διαβάσω ...

Αφήστε μου ...

Αφήστε μου ...

Αφήστε μου ...

Να δουλευόμαστε με την προσωπικότητα και το χαρακτήρα των παιδιών μας είναι βαρύ, δύσκολο, βαρετό και επαναλαμβανόμενο. Απαιτεί θέληση, αγάπη και να έχουμε τον εαυτό τους πάντα μπροστά απο το δικό μας. Είναι μια σκληρή δουλειά, αλλά με πολύ όμορφα αποτελέσματα.

Διδάξτε ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΆΡΟΥΝ ΣΩΣΤΈΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ...

Aς μην είμαστε εγωιστές, διότι αυτό να έχει μοιραίες συνέπειες...

Καλά, ίσως τώρα που με τη κρίση δεν έχουμε δουλιά, τα πράγματα αλλάζουν ...

Καφεδάκι με αγάπη και παρέα