Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

''Η ζωή με ένα κατοικίδιο''


  


Μας κάλεσε η Μαρία να γράφουμε πως ζούμε με τα κατοικίδια μας, εαν έχουμε...

Στη ζωή μου υπήρξαν διάφορα είδη κατοικίδιων: μεγάλα σκυλιά και πουλιά στο πατρικό μου, και χάμστερ και ψάρια στο σπιτι μου όταν έγινα ανεξάρτητη.

Τώρα, τα παιδιά μου με ζητάνε γάτες και σκύλους, αλλά δεν έχω πέσει στην παγίδα των μάτιων τους να μου κοιτάνε έτσι... ξέρετε, όχι, όχι, όχι, όχι ...


Τώρα έχουμε δύο ψαράκια σαν και αυτό που βλέπετε πάνω, ο ένας  ονομάζεται Καρχαρία γιατί είναι λίγο παχουλός και ο άλλος πιο μικρό που ονομάζεται Πριγκίπισσα.

Είχαμε άλλα ψάρια στο παρελθόν, αλλά όλοι κατέληξαν στον ουρανό των ψαριών, ή ό, τι είναι το ίδιο, το νεκροταφείο των ψαριών που έχουμε στο χώμα του ενός από τα δύο δέντρα της μικρής πλατείας μπροστά από το σπίτι μου.

Πάνω από τα ψάρια και το έδαφος που τους καλύπτει βάλουμε πάντα μια πέτρα για να μην τα τρώντις οι γάτες της γειτονιάς........ αλλά αυτές δεν έχουνε τρόπος και δεν σεβουνται τίποτα, η ημέρα μετά την κηδεία, η πέτρα κινείται και το ψάρι έχει φύγει μέσα σε κακένα στόμα.

Αμέσως πριν να δουν αυτή την πράξη τα παιδιά μου, ξαναβάλω την πέτρα στη θέση της.


Καρχαρίας και Πριγκίπισσα έχουν διαφορετικούς χαρακτήρες, πριγκίπισσα είναι πολύ γρήγορη όταν πρόκειται για φαγητό και της αρέσει να είναι ανάποδα, με το κεφάλι κάτω. Καρχαρίας κουνιέται αδέξια και δαγκώνει σαν τρελος το πλαστικό δενδρύλλιο και κοιμάται πάντα κάτω από αυτό.

Η ζωή των ψαριών είναι απλή, και έτσι απλή είναι αυτή η  ιστορία...





Σας αγαπώ...

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη?..γιατί όχι?


Διάβασα στο σπίτι της Κατερίνας ότι η Γεωργία, μια φίλη που δεν ήξερα ακόμα, μας κάλεσε να γράψουμε σαν τα παιδιά που είμαστε, στον Μπαπά Νοελ, και είμαι έτοιμη με πολύ χαρά.

Αγαπητέ Σάντα,

ίσως, όπως δεν μπορώ να γράψω πολύ καλά στα ελληνικά, γιατί είμαι ακόμα μικρή για μερικά, θα σε δείχνω ένα μικρό, πολύ μικρούλι σκίτσο, και έτσι θα σου πω τα δώρα που θα ήθελα, εδώ και χρόνια, να έχουνε όλα τα παιδιά του κόσμου... 


Για μένα θα ήθελα μόνο να είναι γενναία η καρδούλα μου, και να έχω τη δύναμη να αντιμετωπίσω την απανθρωπιά που μας εξουσιάζει. Σ' ευχαριστώ πολύ, ξέρω ότι θα κάνεις ό, τι είναι δυνατόν για να μου φέρεις τόσο δύσκολη επιθυμία.

"Ούτε έτσι φοβάμε ν'αγαπώ"

Θα αφήσω τον καφέ πάνω στο τραπέζι. Λέει ο Χούλιο, ο μικρός μου, που δεν πρέπει να τρώς το γεμιστό κοτόπουλο που θα έχουμε στο φούρνο, και η Κατερίνα, το "αγαποκαρδιομένη" κορίτσι μου, λέει ότι ξέχασε να σου στείλει την επιστολή της, αλλά μπορείτε να την θυμάτε γιατί θέλει ότιδήποτε απο την ταίνια "Λυκόφως"...

Σ' αγαπάμε.




Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

"κοινωνική αλυσίδα: ΕΜΕΙΣ"

Λεέι η φιλενάδα μας, Πέτρα , και πολύ καλά τα λέει, να κάνουμε μια κοινωνική αλυσίδα να μιλάμε σε κάποιο κοινωνικό θέμα, να το δηλώσουμε, να ξέρουμε, να κάνουμε ο καθένας μας ότι μπορούμε...


Μπορώ να προσφέρω μια προσωπική σκέψη ...

Νομίζω ότι οι νέοι τείνουν να αναζητούν εύκολες λύσεις ΚΑΙ ΠΟΛΎ ΚΟΝΤΆ ΤΙς ΈΧΟΥΝ, για παράδειγμα, εάν έχουν, για ρωμαντικούς λόγους, μια σπασμένη καρδιά, θα είναι πάντα ένας "καλός" φίλος που θα τον προσφέρει φθηνή θεραπεία. Τόσο φθηνή όσο δολοφόνη.

Και οι γονείς είναι υπεύθυνοι, μιλάω γενικά. Το έργο του πατέρα, της μητέρας που δουλέυουν οι δύο, άλλο παράδειγμα, και γυρισουν στο σπίτι μετά τη δουλειά, θέλουν και τα δύο ξεκουραστούν, τότε προσφέρουν στα παιδιά τους την εύκολη λύση ΤΟΥΣ σε οτιδίποτε οθόνη, τηλεόραση, playstation, τablet, υπολογιστή ... ηρεμία στο σπίτι.

Πάρε χρήματα και μην με ενοχλείσεις ...
Να δείς τηλεόραση και μην με ενοχλείσεις ...
Αφήστε μου να διαβάσω ...
Αφήστε μου ...
Αφήστε μου ...
Αφήστε μου ...


Να δουλευόμαστε με την προσωπικότητα και το χαρακτήρα των παιδιών μας είναι βαρύ, δύσκολο, βαρετό και επαναλαμβανόμενο. Απαιτεί θέληση, αγάπη και να έχουμε τον εαυτό τους πάντα μπροστά απο το δικό μας. Είναι μια σκληρή δουλειά, αλλά με πολύ όμορφα αποτελέσματα.

Διδάξτε ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΆΡΟΥΝ ΣΩΣΤΈΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ...
Aς μην είμαστε εγωιστές, διότι αυτό να έχει μοιραίες συνέπειες...

Καλά, ίσως τώρα που με τη κρίση δεν έχουμε δουλιά, τα πράγματα αλλάζουν ...




Καφεδάκι με αγάπη και παρέα

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Μια ιστορία στο δρόμο...


Η φίλη μας Κατερίνα  μου δίνει την ευκαιρία να σας πω μια ιστορία που συνέβη, πριν από 10 χρόνια, σε ένα μικρό δρόμο του Πειραιά. Δεν ήταν ένα ζήτημα, αλλά ένα πολύ παράξενο συναίσθημα ... 

Θα σας πω ...


Πήγα στο Πειραιά  να ψάχνω για ένα αρτοποιείο που πουλάει μαύρο ψωμί, μαύρο ψωμί που με τρελαίνει και είχα δοκιμάσει στο σπίτι της φίλης μου Ανδριάνα. Ανδριάνα με υποδέχτηκε στο σπίτι της κάθε φορά που πήγα στην Αθήνα για πανεπιστημιακή έρευνα στο Παντείον.
Μιλούσα με το σύζυγό μου, ο οποίος είχε έρθει για να περάσει λίγες μέρες μαζί μου.

Σε ένα σημείο πέρασε μια μοτοσικλέτα στα αριστερά μου και σταμάτησε στο φανάρι. Σαν μαγνήτης μου κράτησε αυτόν τον άνθρωπο, η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει σαν τρελή και άρχισα να ιδρώνω χωρίς να δω ούτε το πρόσωπό του.
Όταν έφτασα στο πλευρό του μπορούσα να τον δω.
Ήταν ο σύζυγός μου.

Υπέφερα ένα σοκ που μου κράτησε μια στιγμή, δευτερόλεπτα, κοίταξα προς τα δεξιά μου και εκεί ήταν, κοίταξα προς τα αριστερά και εκεί ήταν. Έτρεμαν τα πόδια μου, έγινα λευκή σαν το χαρτί και έγειρα στον τοίχο ...

Ο σύζυγός μου σχεδόν πέθανε από τρόμο και η μοτοσικλέτα ξεκίνησε όταν το φανάρι έγινε πράσινο.

Ήταν ίδιος, μα ίδιος ίδιος ... η κοπή στα γκρίζα μαλλιά του, γυαλιά, μύτη, στόμα, αυτιά, συνοφρύωμα...





Και σήμερα δεν έχουμε καφεδάκι....... καλύτερα να κερνάω σοκολάτα και μασάζ...